Nog maar nauwelijks bekomen van de eerste schrik doet de 78-jarige Aletta van Veen uit Lemmer haar verhaal. Dinsdag kwam ze met haar auto tussen de slagbomen vast te zitten op de brug bij de Prinses Margrietkanaal, terwijl de brug open ging.
Op het moment van het ongeluk werd er gewerkt bij de sluis. Er stonden losse, tijdelijke verkeerslichten om het verkeer te regelen.
“Ik zou gaan golfen”, zo begint mevrouw Van Veen haar verhaal. “Van Lemmer naar Oudemirdum. Het licht was gewoon groen. Ik reed achter een vrachtauto aan de brug op. We kwamen echter stil te staan en ineens voelde ik dat de brug opsteeg. Ik schrok verschrikkelijk en dacht: ik moet hier weg!”
Op de vlucht
“De achterwielen van die vrachtauto werden al opgetild door de brug”, vervolgt ze. “Ik dacht: straks schuif ik onder die vrachtauto. Ik moet ervoor zorgen dat ik hier vandaan kom.”
Mevrouw Van Veen is om de vrachtwagen heen gereden, maar omdat de brug al half open stond, was er een opening ontstaan tussen de brug en de weg op de vaste wal.
“Het is allemaal in een reflex dat je dat doet. Eigenlijk was ik op de vlucht. Ik ben de auto uitgegaan en verder gelopen. Eigenlijk loop ik niet zo goed, maar in zo’n situatie merk je dat niet.”
Ik dacht dat ik uit elkaar spatte, zo ben ik geschrokken.
Aletta van Veen
Mevrouw van Veen moest over de opening tussen de brug en de wal springen.
“Ik snap nog niet hoe ik dat kon. Ik ben naar de slagboom gelopen en toen ben ik opgevangen, maar mijn hart zat in mijn keel. Ik dacht dat ik uit elkaar spatte, zo ben ik geschrokken. Ondertussen zakte mijn auto vanaf de brug de opening in.”
Niet gezien?
Hoe het incident dinsdag kon gebeuren, is voor Van Veen nog altijd een groot raadsel. “Blijkbaar heeft de brugwachter niet gezien dat er drie auto’s op de brug stonden, maar het was allemaal paniek bij die medewerkers daar. Iemand schreeuwde door een megafoon: ‘Dicht met die brug, dicht met die brug!’. Pas toen de brug al halverwege was, is het blijkbaar gezien.”
We hadden gewoon groen licht, maar de slagbomen gingen dicht en we konden geen kant meer op.
Aletta van Veen
Zelf heeft ze niet meer met de brugwachter kunnen praten. “Ik was ook helemaal overstuur”, zo verklaart ze. Ondertussen breekt ze haar hoofd over wat er nu is misgegaan.
“Blijkbaar was er geen coördinatie tussen de losse, tijdelijke verkeerslichten en de installatie van de brug”, zo denkt zij. “Daar is een misverstand geweest. We hadden gewoon groen licht, maar de slagbomen gingen dicht en we konden geen kant meer op.”
Schuld
“Ik kon hier echt niks aan doen. Het is me overkomen. Maar ik heb veel schade. Ik heb geen auto meer en ik kan de deur niet meer uit. Dit kost mij heel veel geld.”
En dat terwijl ze net twee weken geleden de autoverzekering heeft omgezet van allrisk naar WA.
Wat haar steekt, is dat ze niets gehoord heeft van Rijkswaterstaat. “Er kwam na het ongeluk al iemand op mij af, die heeft mij ook een hand gegeven. Die werd echter meteen weggeroepen en die heb ik gewoon nooit meer gezien.”
Na het incident belde ze met Rijkswaterstaat. “Dan krijg je zo’n juffrouw aan de telefoon en nog een andere juffrouw. Ik moest een schadeformulier invullen, maar het duurt wel vier weken voordat ik een reactie krijg. Ik heb geen excuses gekregen of wat dan ook. Helemaal niets.”
Traumatisch
Naast dat ze zich niet gehoord voelt, geeft ze aan dat het ongeluk haar een blijvende angst heeft opgeleverd. “Ik zal niet snel meer over een brug durven rijden. Toch sta ik versteld van wat ik op dat moment heb gedaan. Maar het heeft me diep geraakt. Het is traumatisch.”
