Een optimist genaamd AAPIE en een hoofd vol zeildromen. Zo begon het ooit voor de nu 14-jarige Femke Vroege. Inmiddels is ze hard op weg om haar grootste avontuur tot nu toe waar te maken: meedoen aan School at Sea, een uniek talent- en leiderschapsprogramma waarbij jongeren zes maanden lang al zeilend over de oceaan leren en leven aan boord van een groot zeilschip. Maar daar hangt een prijskaartje aan.
Met onder meer een badeendjesrace, verkoopacties en steun van bedrijven probeert Femke de benodigde 30.000 euro zelf bij elkaar te krijgen.
Van ‘Aapie’ naar de oceaan
“Zeilen is mijn allergrootste passie,” vertelt Femke met fonkelende ogen. “Toen ik vijf was, kreeg ik mijn eerste zeilboot: Aapie. Een kleine optimist. Vanaf dat moment ben ik niet meer van het water weg te slaan.” Via de Open Bic en later de Flits – een tweemans jeugdboot – ontwikkelde ze haar vaardigheden. Inmiddels is ze stuurvrouw in wedstrijdverband bij Flitsclub Sneek. “Op het water voel ik me echt in mijn element. Al van jongs af aan droom ik ervan om de wereld over te zeilen.”
De realiteit is natuurlijk dat je met een kleine optimist niet zomaar de oceaan oversteekt. Maar de droom bleef. En toen kwam School at Sea op haar pad – een half jaar durend programma waarbij leerlingen de wereld rondzeilen en onderweg hun schoolwerk blijven doen. “Voor mij is dit dé kans om mijn twee passies, school en zeilen, te combineren. En tegelijk leer ik ontzettend veel over de wereld en over mezelf.”
Een badeendje voor haar droom
School at Sea vraagt van deelnemers niet alleen doorzettingsvermogen aan boord, maar ook ervoor: de kosten van 30.000 euro moeten zij grotendeels zelf zien te financieren. “Ik ben nu nog 7.000 euro verwijderd van het doelbedrag,” vertelt Femke. En daarvoor organiseert ze op haar verjaardag, 20 juli, een opvallende actie: een badeendjesrace bij Steendam aan het Schildmeer.
“Voor drie euro kun je een badeendje adopteren,” legt ze uit. “Iedereen krijgt een genummerd eendje en op 20 juli gaan ze het water op. De snelste badeend wint een prijs – en er zijn in totaal al elf prijzen te winnen.” De locatie is niet toevallig gekozen. “We gaan elk jaar naar het Schildmeer voor de Schildweek, één van de leukste zeilevenementen van het jaar. Dit jaar valt mijn verjaardag in die week, dus dat wil ik graag combineren.”
Om de eendjes daadwerkelijk te laten racen, denkt Femke aan een bootmotor om stroming te creëren, of – als de wind meewerkt – laat ze de natuur haar werk doen. “Ik zit nu op bijna 200 geadopteerde eendjes, maar er is geen maximum. Hoe meer eendjes, hoe beter voor mijn droom!”
Ondernemerschap in de dop
De badeendjesrace is niet de enige actie waarmee Femke geld inzamelt. Ze heeft een indrukwekkende lijst initiatieven op haar naam staan. “Ik bezorg folders, sta op markten, heb broodjes verkocht tijdens zeilevenementen, en ik heb zelfs een optimist verloot die ik zelf tweedehands heb gekocht,” vertelt ze. Ook belt ze bedrijven met de vraag om prijzen te sponsoren of een bijdrage te leveren. “Elke actie brengt me weer een stukje dichterbij School at Sea.”
Haar inspanningen tonen een enorme gedrevenheid. “Ik wil dit zó graag,” zegt Femke vastberaden. “Ik ben ook op school hard aan het werk om goede cijfers te halen. School heeft me toestemming gegeven om mee te doen. Dat betekent dat ik het reguliere schoolprogramma op zee ga volgen, met vakdocenten aan boord. Als ik terugkom, kan ik gewoon doorstromen naar havo 5.”
Wat als het niet lukt?
Toch blijft er altijd een kleine onzekerheid. Wat als het niet lukt om het bedrag op tijd bij elkaar te krijgen? “Dan zijn er gelukkig nog andere programma’s, zoals het Mastership van Laura Dekker. Maar ik hoop natuurlijk dat ik School at Sea ga halen. Ik geloof dat het kan, als ik er hard voor blijf werken.”
De jonge zeilster is realistisch maar optimistisch. “Ik krijg heel veel leuke reacties. Op school weten nog niet veel mensen ervan, maar dat komt vanzelf. Familie en vrienden vinden het vooral heel tof.”
Vertrek in oktober
Op 19 oktober 2025 hoopt Femke aan boord te stappen en haar zeilavontuur te beginnen. “Het lijkt me spannend om mijn familie zo lang niet te zien. Maar we mogen elke week een mail sturen en krijgen ook mail terug. Dus het contact blijft er gelukkig wel.”
Of ze mensen kent die haar voorgingen? “In het begin niet, maar later heb ik tijdens bijeenkomsten deelnemers ontmoet. Hun verhalen hebben me alleen maar enthousiaster gemaakt.”